عشق حقیقی

در کلبه ی عشق منو تو

پروانه به دور شمع نمی چرخد

پروانه و شمع با هم می سازند عشق را

تا کلبه ی ما بشود قصر سفیدی

در کلبه ی منو تو حرف آخر را صداقت میزند

کلبه ی مابا نور یک شمع روشن است

منو تو در آغوش هم میخوابیم

تا خواب عشق را ببینیم

ستاره ها چشمک زنان راه آسمان را روشن می کنند

خورشید کلبه را روشن تر از خود میکند

کلبه ی ما حسودان زیادی دارد

کلبه ی ما جایی دور از این مردمان است

کلبه ی ما در میان آسمان است

کلبه ی ما اسمش  صداقت است

چهارشنبه ۰۳/۶/۸۹ ساعت ۱۴.۳۴

به سلطان حقیقت ها فراموشت نخواهم کرد

تو تنها شعله ای که خاموشت نخواهم کرد

من از طرح نگاه تو امید مبهمی دارم

نگاهت را نگبر از من که با آن عالمی دارم

تو مپندارکه از یاد تورو خواهم برد

من بدون تو به یک پلک زدن خواهم مرد

آرزو دارم دلت از غصه ها خالی شود

سهم تو از زندگی یک عمر خوشحالی شود

غم بی تو ماندن آنچنان سنگین است

که به هر آینه ای مینگرم می شکند

سارا تقدیم به افشین

گفتی فراموشت نمیکنم ولی مرا از یاد بردی به سادگی

گفتی خاموشم نمیکنی ولی با سردی وجودت خاموشم کردی

گفتی از نگاه من امید میگیری شاید امید تو فراموش کردنم بود

گقتی با نگاهم عالمی داری ولی نگاهم را به نگاهی تازه فروختی

گفتی بدون من خواهی مرد ولی بدون من عمری تازه گرفتی

گفتی آرزو داری سهم من یه عمر شادی باشه

گفتی بی غصه بمانم ولی نه خوشحال شدم نه بی غصه ماندم

گفتی غم بی من بودن سنگین است ولی انگار که آینه ها از دیدن تو می شکستند

افشین تقدیم به سارا

ای نگاهت نخی از شبنم و از ابریشم

چند وقتی است که دگر به تو می اندیشم

به تو به همان زل زده از دور بهم

یعنی آن شیوه فهماندن منظور بهم

شبی چند شب است آفت جانم شده است

اول اسم کسی ورد زبانم شده است

در من انگار کسی در پی انکار من است

یک نفر مثل خودم عاشق دیدار من است

یک نفر ساده چنان ساده که از سادگیش

می شود یک شبه پی برد به دل دادگیش

یک نفر سبز چنان سبز که از سرسبزیش

می شود پل زد از احساس عشق تا دل خویش

آری ای آبی بی رنگتر از آینه یک لحظه بایست

راستی این شبح هر شب تصویر تو نیست؟

اگر این شبح هر شب تصویر تو نیست

پس چرا رنگ تو و آینه اینقدر یکی است؟

حتم دارم که تویی آن شبح آینه پوش

عاشقی جرم قشنگی ست به انکارش مکوش